Na drodze nawrócenia

Wielki Post to szczególny czas modlitwy, postu i zaangażowania na rzecz tych, którzy znajdują się w potrzebie. Daje on chrześcijaninowi możliwość przygotowania się do Świąt Wielkanocnych poprzez autentyczną konfrontację własnego życia ze Słowem Bożym oświecającym codzienność wierzących. Jezus zaprasza swoich uczniów do działania w prawdzie, – jeśli chcecie żyć jak sprawiedliwi, nie wykonujcie swoich czynów przed ludźmi, aby się pokazać. Sprawiedliwość była wielką troską wierzących, i jeśli Pan Jezus dwukrotnie w Kazaniu na Górze przywołuje tych, którzy pragną sprawiedliwości, to oznacza, że słuchający Go byli jej bardzo spragnieni. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni” (Mt 5,6). „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (Mt 5.10).

Prawdziwa sprawiedliwość w sensie biblijnym polega na współbrzmieniu naszego życia z planem Bożym. Słowa z Księgi Rodzaju: „Abraham uwierzył i Pan poczytał mu to za sprawiedliwość” (Rdz 15,6) wskazują nam, że sprawiedliwość jest najpierw zgodnością naszego życia z wolą Bożą. W tym tkwi nasza prawda życiowa, że w chwilach najbardziej trudnych i całkowitej samotności Pan Bóg jest z nami, a która wymyka się nam często w chwilach powodzenia i ludzkiego uznania.

Ojciec Święty Franciszek w tegorocznym przesłaniu na Wielki Post przypomina nam o jego znaczeniu w naszym postępie duchowym. „Wielki Post to nowy początek, to droga prowadząca do bezpiecznego celu: Paschy Zmartwychwstania, zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Okres ten zawsze kieruje ku nam stanowczą zachętę do nawrócenia: chrześcijanin jest wezwany, by powrócił do Boga „całym swym sercem” (Jl 2,12), aby nie zadowalał się życiem przeciętnym, ale wzrastał w przyjaźni z Panem.

Wielki Post jest czasem sprzyjającym zintensyfikowaniu życia duchowego poprzez święte środki, jakie oferuje nam Kościół: post, modlitwę i jałmużnę. U podstaw wszystkiego jest Słowo Boże, do którego słuchania i bardziej pilnego rozważania jesteśmy w tym okresie zachęcani.

Słowo „jałmużna” ma ten sam źródłosłów w języku greckim – „eleemosyne” co zmiłowanie, litość – „eleison”. Czynić jałmużnę to otworzyć nasze serca na zmiłowanie. Czyni ona z nas ludzi miłosierdzia, a co pozwala nam na upodobnienie się do Boga. Ponieważ chce On szczęścia wszystkich swoich dzieci i sprawiedliwość, jako zgodność z Jego wolą zawiera niezaprzeczalnie wymiar sprawiedliwości społecznej. Przypowieść o Sądzie Ostatecznym nam to potwierdza. „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść….”(Mt 25, 31-46)

Poprzez modlitwę pozwalamy panu Bogu by nas przysposobił do swojego planu zbawienia. Modlimy się: „Święć się imię Twoje, przyjdź Królestwo twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi”. I prosimy Go by nas nauczył, jakie są prawdziwe potrzeby Królestwa.

Post znajduje się w tym samym dynamizmie duchowym: poszukujemy tego, co jest pierwszorzędne i najważniejsze w naszym życiu, gdyż: „Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” – powiedział Pan Jezus, kiedy sam pościł (Mt 4,4).

W ten sposób te trzy praktyki pokutne: modlitwa, post i jałmużna pomagają nam w zmianie naszego życia i dostosowanie go do planu woli Bożej dotyczącej naszego zbawienia.

W tym świętym czasie Wielkiego Postu niech nam towarzyszą słowa Papieża Franciszka: Niech Duch Święty prowadzi nas do podjęcia prawdziwej pielgrzymki nawrócenia, by odkryć na nowo dar Słowa Bożego, by zostać oczyszczonymi z grzechu, który nas zaślepia i służyć Chrystusowi obecnemu w braciach potrzebujących.

 

Ks. Stefan Wylężek
Rektor PMK w Anglii i Walii