Zmarł Ksiądz Arcybiskup Szczepan Wesoły

We wtorek 28 sierpnia 2018 roku zmarł w Rzymie Ksiądz Arcybiskup Szczepan Wesoły w 92. roku życia, 62. roku kapłaństwa i 50. roku biskupstwa. Był niestrudzonym opiekunem i duszpasterzem Polonii na świecie, gorący patriota i syn Górnośląskiej ziemi. Był ukochanym pasterzem Polaków na emigracji i bliskim współpracownikiem Jana Pawła II. Był częstym gościem na naszych polskich parafiach w Anglii i Walii i wszyscy pamiętamy Jego obecność i nauczanie skierowane do nas. Przez wiele lat był przewodniczącym Rady Administracyjnej Fundacji Jana Pawła II, przyczynił się do przekazywania i pogłębiania nauczania Jana Pawła II w środowiskach, w których działały Koła Przyjaciół Fundacji Jana Pawła II.

Zgodnie z Jego ostatnią wolą ciało zostanie złożone w rodzinnej Parafii pod wezwanie św. Piotra i Pawła w Katowicach. Msza Święta pogrzebowa będzie miała miejsce w Rzymie w kościele pod wezwaniem Świętego Stanisława w piątek 31 sierpnia 2018 roku o godzinie 18.00. Pogrzeb odbędzie się w Katowicach 10 września o godzinie 11.00 w Katedrze pod wezwaniem Chrystusa Króla.

Pamiętamy o nim w naszych modlitwach i przy Ołtarzu Pańskim.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

Arcybiskup Szczepan Wesoły urodził się 16 października 1926 w Katowicach. W 1939 wybuch II wojny światowej uniemożliwił mu rozpoczęcie nauki w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Katowicach. Wraz z rodziną wyjechał do Jarosławia, a stamtąd do Sosnowca, gdzie spędził rok, pracując, jako uczeń kupiecki w sklepie. W 1941 powrócił do Katowic i został zatrudniony w przedsiębiorstwie Montanbetrieb, a następnie w hucie Marta. W 1943 został skierowany do budowy bunkrów w Couxhaven, a na początku 1944 po przeszkoleniu wojskowym w Bielsku wysłany na front zachodni do Cannes we Francji.

W sierpniu tego samego roku zbiegł na stronę aliancką. Przydzielony do polskich jednostek, pełnił służbę radiotelegrafisty w oddziałach łączności. Brał udział w walkach z Niemcami w Algierii i we Włoszech. Po zakończeniu wojny uczestniczył w kursach wojskowych w Alessano we Włoszech. Następnie pracował w Wielkiej Brytanii, wpierw w fabryce drutu w Wakefield, później w fabryce bawełny w Halifax. W latach 1950–1951 pobierał nauki w zakresie szkoły średniej w kolegium jezuickim Campion House, po czym przez krótki czas pracował w fabryce cukierków w Halifax.

W latach 1951–1957 studiował w Papieskim Kolegium Polskim w Rzymie i na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie w 1957 uzyskał licencjat z teologii. Święceń prezbiteratu udzielił mu 28 października 1956 w Rzymie kardynał Valerio Valeri, prefekt Kongregacji ds. Zakonów. Studia kontynuował w Papieskim Instytucie Pastoralnym przy Uniwersytecie Laterańskim, w Akademii Alfonsjańskiej i Uniwersytecie Pro Deo w Rzymie. W 1967 uzyskał w Instytucie Teologii Pastoralnej Wydziału Teologicznego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego stopień doktora nauk teologicznych.

Po otrzymaniu święceń prezbiteratu pracował w Rzymie przy polskich wydawnictwach związanych z jubileuszem milenium chrztu Polski. W 1958–1962 był duszpasterzem polskich emigrantów w Rzymie. Od, 1962 do 1965 jako kierownik Sekcji Słowiańskiej Biura Prasowego Sekretariatu Soboru Watykańskiego II redagował biuletyn informacyjny dla dziennikarzy z Europy Środkowej. W 1967 został kierownikiem Centralnego Ośrodka Duszpasterstwa Emigracyjnego w Rzymie.

11 grudnia 1968 papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej (z przeznaczeniem do pracy wśród Polonii Zagranicznej) i biskupem tytularnym Dragonary. Święcenia biskupie otrzymał 7 lutego 1969 w Warszawie w prywatnej kaplicy prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego. Udzielił mu ich prymas Polski, któremu towarzyszyli Herbert Bednorz, biskup diecezjalny katowicki, i Władysław Rubin, biskup pomocniczy gnieźnieński. Za dewizę biskupią przyjął słowa „Laetus serviam” (Będę służył z radością). Jako biskup rezydował w Rzymie.

W latach 1968–1980 wspomagał Władysława Rubina, Delegata Prymasa Polski ds. Duszpasterstwa Emigracji, następnie w latach 1980–2003 sam pełnił funkcję Delegata. Był odpowiedzialny za koordynację duszpasterstwa emigracyjnego. 7 lutego 1994 został wyniesiony do godności arcybiskupa ad personam.

Od 1980 do 2007 był rektorem kościoła św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzymie. Może warto też podkreślić, że od 425 lat kościół św. Stanisława w Rzymie jest szczególnym miejscem, w którym wznosi się ręce w geście modlitwy. W kościele św. Stanisława miało miejsce wiele historycznych wydarzeń. Może najwięcej było ich w XVII wieku i to w związku z wojnami, które Polska prowadziła w obronie swojej niepodległości i w obronie chrześcijaństwa. Kościół odwiedzali papieże, czy to błagając o zwycięstwo oręża polskiego, głównie w walce z Turkami, czy też dziękując za odniesione zwycięstwa. Aleksander VII był tu dwukrotnie – w 1657 i w 1661 r., Klemens X w 1672 r., Innocenty XI w 1683 r. W kościele modlił się przed objęciem stolicy biskupiej w Mediolanie, nuncjusz apostolski w Polsce, ksiądz kardynał Achilles Ratti, późniejszy papież Pius XI. Bywał tu, jako kardynał Karol Wojtyła, zawsze, gdy przebywał w Wiecznym Mieście. Prawdziwie był jego protektorem. Jako papież był tu trzykrotnie: w roku 1979, w roku 1992, na czterechsetlecie konsekracji i w Roku Jubileuszowym 2000. Papież Franciszek odprawił w tym kościele Mszę św. dziękczynną po kanonizacji Jana Pawła II w dniu 4 maja 2014 r. Ksiądz Arcybiskup Szczepan Wesoły jest związany z kościołem Św. Stanisława Biskupa i Męczennika od 28 października 1956 r. Można powiedzieć, że ów epizod rzymski „trwa już 62 lata”. Zaangażowanie duchowe i modlitewne księdza arcybiskupa Szczepana Wesołego w tym kościele, w tym szczególnym miejscu było nadzwyczaj widoczne. Jego intensywna modlitwa nie ustawała. W tym kościele objawiał się, jako mąż medytacji i modlitwy. Codzienne – przed każdą Mszą świętą, o ile nie był w polonijnym świecie, można go było zobaczyć, pogrążonego w modlitwie na pół godziny przed Mszą św. Zawsze tu był, a teraz, gdy mu zdrowie już nie pozwala, modli się w swoim pokoju. Przez takich kapłanów, biskupów jak ksiądz arcybiskup Szczepan, istnieje duże prawdopodobieństwo, że „Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie!”

Ksiądz Arcybiskup za swoją pracę duszpasterską wśród Polaków żyjących na Emigracji otrzymał następujące odznaczenia:

- Zarządzeniem ostatniego Prezydenta RP na Uchodźctwie, Pana Ryszarda Kaczorowskiego z dnia 11 listopada 1990 roku, został odznaczony Wielką Wstęgą Krzyża Orderu Odrodzenia Polski

- Doktorat Honoris Causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1996)

- Fidelis Poloniae (2003)

- Złoty Laur Polonii (2006)

- Lux ex Silesia (2007)

- Medal „Fides et Ratio” (2007)

- Wawrzyn Polonijny Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” (2007)

- Postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z dnia 26 listopada 2007 roku, został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Uroczystość dekoracji orderem odbyła się 11 grudnia 2008 roku, w ambasadzie polskiej przy Stolicy Apostolskiej w Rzymie

- Odznakę honorową Bene Merito (2012)

- Doktorat Honoris Causa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (2015).

Sprawował ponadto funkcje: przewodniczącego Rady Administracyjnej Fundacji Jana Pawła II w Rzymie i redaktora kwartalnika „Duszpasterz Polski Zagranicą”. W ramach prac Konferencji Biskupów Episkopatu Polski, został sekretarzem Komisji ds. Duszpasterstwa Emigracyjnego oraz członkiem Komisji Maryjnej i Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu. Ponadto wchodził w skład Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych.

8 kwietnia 2003 roku, papież Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego archidiecezji gnieźnieńskiej i delegata ds. duszpasterstwa emigracji polskiej.

Na obchody 90-lecia urodzin ks. Arcybiskupa Szczepana Wesołego, swoje życzenia przysłał Pan Prezydent RP Andrzej Duda. Zostały one wówczas odczytane przez obecnego wśród nas ambasadora RP przy Stolicy Apostolskiej, Janusza Kotańskiego. Prezydent Duda napisał:

„To wielki dla mnie honor i radość, że mogę w imieniu naszych Rodaków z kraju i zagranicy podziękować za trud i poświęcenie, które Wasza Ekscelencja podejmował na rzecz odbudowy zaufania pomiędzy emigracją Zachodu, a Polską i Polakami ze Wschodu, oraz ponownego tworzenia wspólnoty wszystkich Polaków. Niestrudzona służba Bogu i bliźnim – jest świadectwem przymiotów ducha: prawości, odwagi i zaangażowania dostojnego Jubilata. Zapisał się Ksiądz Arcybiskup w polskiej historii, jako autorytet w kształtowaniu duchowego wymiaru w życiu Polaków pozostających poza granicami kraju. Dzięki tej pracy pozostaje Wasza Ekscelencja dla każdego Polaka, darzona ogromnym szacunkiem, opiekuna i duszpasterza Polaków na świecie”.