Wielki Post - czas nawrócenia

Czas Wielkiego Postu jest czasem nawrócenia i przygotowaniem do Paschy. Czas nawrócenia, to czas w którym powinniśmy zmienić nasze serca i zmodyfikować nasze przyzwyczajenia życiowe, które nie są zgodne z wymogami Ewangelii. To nie jest rzecz łatwa! Przeżyliśmy już Wielki Post wiele razy w duchu bardzo szczerym, ale wcale nie udało nam się być ludźmi całkowicie odnowionymi. Bowiem nawrócić się, zmienić nasze serce, to dzieło całego naszego życia. Trzeba do tego dążyć, ale etap po etapie, bez zdenerwowania. W jaki sposób tego dokonać? Ewangelia, którą czytamy w Środę Popielcową skupia się na trzech rzeczach do zrobienia. Mówi nam o jałmużnie, o modlitwie i o poście. To nic nowego, nic rewolucyjnego. Było to zalecane przez prawie wszystkie religie przed narodzeniem Pana Jezusa.

Aby wszyscy byli jedno...

Wiemy wszyscy, że główną intencją modlitwy arcykapłańskiej Jezusa jest prośba o jedność. Chrystus prosi Ojca, „aby byli jedno” – najpierw najbliżsi uczniowie, potem, ci, którzy dzięki ich świadectwu pójdą za Jezusem. ( por. J 17, 1-26). W modlitwie tej Jezus wyraźnie podkreśla, że nie chodzi tu tylko o zwykłą jedność między ludźmi, ale o takie budowanie jedności, które z jeden strony ma swój wzór w jedności Ojca i Syna, a z drugiej strony, jest warunkiem tego, żeby inni uwierzyli. Jedność między uczniami nie jest więc tylko potrzebą wzajemnego zrozumienia i zgody we wspólnocie chrześcijańskiej, ale jest niezbędnym warunkiem wiarygodności chrześcijańskiego świadectwa i skuteczności podejmowanej przez chrześcijan ewangelizacji. Są to dwa podstawowe wyznaczniki naszego budowania jedności, której wyrazem zewnętrznym jest nasze zaangażowanie we wspólnotę. W przypadku osób duchownych chodzi o zaangażowanie we wspólnotę kapłańską i budowanie wspólnot ludzi wierzących w naszej posłudze duszpasterskiej.

Święto Ofiarowania Pańskiego

Liturgia święta Ofiarowania Pańskiego przypomina nam scenę, w której Maryja i Józef przynieśli do Jerozolimy Dzieciątko Jezus, aby – zgodnie z prawem żydowskim – poświęcić je Bogu. Kiedy Jezus umierał na krzyżu okazało się w pełni, że nie był to jedynie rytuał. Ofiarowując swe życie, objawił światu Boże miłosierdzie. Bez odniesień do Boga, który jest Miłością Miłosierną i który tej Miłości uczy każdego wierzącego, prawdy Ewangelii nie będą przekazywane i nie napełnią świata radością z tego, że: „[…] nasze oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów” (Łk 2, 30-31). Ofiarowanie Jezusa w świątyni, które dzisiaj wspominamy, jest pierwszą manifestacją Miłości Miłosiernej i zapowiedzią Jego ofiary, którą złoży za zbawienie świata pod koniec swojego życia, napisali w liście pasterskim Biskupi.

Rodzina - szkołą miłosierdzia

Trwając w zadumie nad ubogim żłóbkiem, wpatrujemy się w pogodne twarze Dzieciątka Jezus, Maryi i Józefa. W naszych domach przeżywamy tajemnicę Bożego Narodzenia, która prowadzi każdego człowieka do podstawowego pytania o miłość. Ojciec posyła do nas swojego Syna, aby zaświadczył o miłości i głosił Ewangelię o Bogu bogatym w miłosierdzie. W obecnym roku przeżywaliśmy jako Kościół XIV Zwyczajny Synod Biskupów, którego temat brzmiał: „Powołanie i misja rodziny w Kościele i świecie współczesnym”. Refleksja synodalna prowadziła do zgłębienia tajemnicy ludzkiej miłości wyrażającej się w małżeństwie i rodzinie. Wdzięczni za to wydarzenie, chcemy iść razem jako wspólnota wierzących i realizować powołanie do świętości, którym Bóg nas obdarzył.

Słowo Rektora na I Niedzielę Adwentu

W pierwszą Niedzielę Adwentu rozpoczynamy nowy rok liturgiczny czyli nową drogę uczniów ze swoim Mistrzem Jezusem Chrystusem, naszym Pasterzem, który nas prowadzi ku pełni Królestwa Bożego. Ta droga nigdy nie jest zakończona. Podobnie jak w życiu każdego z nas trzeba zawsze zaczynać od nowa, podnosić się, odnaleźć sens kierunku własnego życia, tak również jest w wielkiej rodzinie ludzkiej, która potrzebuje odnawiać zawsze wspólny horyzont w kierunku którego idziemy. Oczekiwanie na przyjście Pana stawia przed nami horyzont nadziei, która nie zawodzi bo oparta jest na słowie Bożym. Prorok Jeremiasz mówi do nas: „Oto nadchodzą dni kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź, jaką obwieściłem domowi izraelskiemu i domowi judzkiemu”. Wyraźnie zaznacza, że słowa te wypowiada Bóg, którego imię nazwane jest „Pan naszą sprawiedliwością”. Pełnia sprawiedliwości Bożej to miłość miłosierna.